Moja miłość do Apulii narodziła się kilka lat temu, gdy wybrałam się w samotną podróż do Bari. Pierwotnie planowałam podróżować z koleżanką, ale ta w ostatnim momencie zmieniła zdanie i zrezygnowała ze wspólnych wakacji. Postanowiłam więc wykorzystać tę okazję do poznania Apulii i skorzystania z urlopu, którego już nie mogłam zmienić w pracy. Podróż była ,,ogarnięta” na końcówkę września, a początek października. Kiedy wyjeżdżam z Polski było zimno i deszczowo, a ja jechałam w kurtce przeciwdeszczowej i z parasolką w dłoni, jakim zaskoczeniem było dla mnie słońce i bezchmurne niebo, co było zupełnie odmiennym doświadczeniem w porównaniu z Polską, gdzie na przemian wiało i padało  Turkusowe morze otuliło mnie swoją niebiańską tonacją, a południowa włoskość odcisnęła się w każdym uśmiechu przechodniów i aromacie kawy unoszącym się z lokalnych kawiarenek. To uczucie beztroskości i gościnności przyciągało mnie jak magnes.